secret..smile

นี่เป็นน่าแรกของblog มีมันมานานมาแล้วแต่ไม่เคยจะได้บันทึกเรื่องราวอะไรลงไป

...จนกระทั่ง บัดนี้ได้เวลาอันเป็นมงคลฤกษ์แล้ว

 

เหตุเพราะต้องมาใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศอย่างจริงจังครั้งแรกในชีวิต ทางบ้านก็เลยเป็นห่วง(ดูราวกับที่บ้านรักฉันมาก -*-) แม่บอกว่าเล่าเรื่องราวความเป็นอยู่ในแม่ฟังบ้าง ก็เลยได้เวลาใช้งาน blog อย่างจริงจัง ดังประการละชะนี้แล

 

...เพราะหลายๆเรื่องทำให้อัพช้า วันนี้ขอเล่าเรื่องราวย้อนหลังตั้งแต่มาถึงที่นี่วันแรก ด้วยความรู้สึกแรกที่บันทึกไว้ด้วยลายมือในสมุดบันทึกของฉันเอง... เรื่องมันมีอยู่ว่า

 

--------------------------

 

 

วันพฤหัสบดี ที่ 17  พฤศจิกายน 2554 เวลา 19:27น.

 

          ถึง "ฮานอย" โดยสวัสดิภาพ ผ่าน ตม. มาฉลุยไม่ได้ยุ่งยากอย่างที่คิด

แม่!! น้องหนึ่งถึงแล้ว คิดถึงพ่อ แม่ น้อง และน้าปูมากๆเลย เห็นที่นี่แล้ว คิดถึงบ้าน รู้สึก "รักประเทศไทย" มากขึ้นจริงๆ

 

          ออกจากห้องพักแถวจรัญราวๆ 9 โมงกว่าๆ แล้วไปต่อ Airport link ที่พญาไท

 แป๊บเดียวก็ถึงสนามบินสุวรรณภูมิ สงสารยุ้ย แบกของพี่หนึ่งคงหนัก น่าสงสารจริง (อันนี้พูดจากในจริง น้ำตาซึม T^T)

ทุกครั้งๆยุ้ยช่วยพี่หนึ่งเสมอ

 

ถีงสนามบิน การเดินทางไปต่งประเทศค่อยข้างเรื่องเยอะ ถ้าหากว่าเราไปเพื่อเที่ยวก็จะต้องจองตั๋วไว้ แบบไปกลับ มีวันกลับที่แน่นอนเพื่อนำไปแสดงตอนเช็คอิน แต่ถ้าหากว่าไปเรียนต่อก็ต้องมี visa และหนึ่งเอง ป็นกรณีหลัง คือ ไปเรียนต่อ แต่... ไม่มี  visa อ๊ากกก (เพราะคนไทยสามารถไปเวียดนามได้โดยไม่ต้องใช้ visa จะสามารถอยู่ที่นั่นได้ระยะนึง ไม่แน่ใจว่าเดือนนึงรึป่าว) ,,, เพราะอย่างงี้ก็เลยต้องเอาเอกสารยืนยันเกี่ยวกับทุนที่ได้ให้พนักงานดู ไม่ได้ปริ้นมา ดูจากอีเมลล์ในมือถือก็ไม่ชัด เลยต้องรีบวิ่งไปปริ้นอีก เคาท์เตอร์เช็คอินก็จะปิดแล้ว วิ่งแบบสุกชีวิต ไปที่ Shop CAT ซึ่งก็อยู่ในรูแคบๆริมสุดสนามบิน ซื่อบัตรเน็ต 100 นึงค่าปริ้นอีกใบละยี่สิบ แพงอิ๋บ

 

และแล้วก็ได้ขึ้นเคื่องทันเวลา...อาหารบนเครื่อง เป็นอาหารเวียดนามมื้อแรก ซึ่งรู้สึกไม่ค่อยถูกปากสักเท่าไหร่ มีสองสามอย่าง มีอย่างนึง คล้ายๆยำวุ้นเส้นกะเนื้ออะไรซักอย่าง กลัวเป็นเนื้อหมา แต่นกบอกว่าเนื้อไก่ รสชาติแปลกๆ อีกจานก็เป็นสเต็กปลา มีมันฝรั่ง แครอท แตงกว่า อบ รสชาติ :( มากๆ แต่ก็พอกินได้ มีของหวานเป็นวุ้นถึ่วดำ หน้าแปลก เหมือนวุ้นมะพร้าว ตกแต่งข้างบนด้วยทองหยอด กินเสร็จก็ดูโน้นนั่นไปเรื่อย คนข้างๆสงสัยจะอร่อยมาก กินซะเสียงดัง ไม่มีมารยาทสุดๆ

 

   

ถึง สนามบินนานาชาติ Noi Bai เดินวนหาคนที่มารับตั้งนาน สงสัยเพราะเครื่องถึงก่อนเวลา Taxi ที่มารับสภาพถือว่าดีกว่าที่ไทยมาก เป็นรถโตโยต้า วีออส แต่เป็นพวงมาลัยซ้าย เลนถนนที่นี่จะสลับด้านกะที่บ้านเรา รถมอเตอร์ไซต์เยอะสมคำรำลือจริงๆ ถนนฝ่นเยอะมาก เห็นเป็นหมอกขาวๆ ที่แรกคิดว่าเพราะอากาศหนาว มารู้ทีหลังว่ามันคือควันรถ เห็นแล้วยิ่งทำให้คิดถึงประเทศไทยยิ่งนัก

มาถึงห้องพักที่มีสภาพค่อนข้างเก่าๆร้ายๆ ดีที่มีอาจารย์ชาวแคนาดาใจดี ช่วยแนะนำทุกๆอย่าง Thank you so much Alain

วันนี้ได้เงินดองก่อนแรกเอาไว้ใช้จ่าย 150$ พรุ่งนี้จะไปเปิดบัญญชีธนาคารและหาที่อยู่ใหม่

คิดถึงพ่อ แม่ ยุ้ยเสมอ

ปล.ไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อเลย

@19:42

ปล.อีกครั้ง เมื่อกี้เพื่อนชาวลาวมาเคาะประตูด้วย ชื่อแต๊บ หน้าตาน่ารัก ท่าทางอัธญาศัยดี